Rens en Tess onthullen de plaquette die de start van de wandelroute markeert. Foto: Annekée Cuppers
Rens en Tess onthullen de plaquette die de start van de wandelroute markeert. Foto: Annekée Cuppers (Foto: )

Het kan in Zieuwent: 'Van weidegrond naar gewijde grond'

ZIEUWENT – De nieuwbakken stichting Distelkring uit Zieuwent kon afgelopen vrijdag een eerste wapenfeit op haar conto schrijven. Met de opening van de Groene Kathedraal aan het begin van de Rouwhorsterdijk kruising Zegendijk, is het dorp een unieke toeristische attractie rijker. Dit markante kunstwerk is tevens de start van een nieuwe wandelroute, het zogenoemde 'Kienebanepad'.

Door Annekée Cuppers

Uniek bleek het niet, het idee waarmee Jos Kolkman al een aantal jaren rondliep. De omtrek van de Zieuwentse kerk, in de volksmond 'kathedraal van de Achterhoek' genoemd, uitgezet in bomen. Ook in Almere bleek al zo'n 'groene kathedraal' te staan, de kathedraal van Reims ontworpen door kunstenaar Marinus Boezem. Het kan in Almere, maar in Zieuwent kan het ook, vond de gemeente Oost Gelre. En zo kwam ie er toch, de omtrek van de H. Werenfridus op ware grootte in levende Italiaanse zuilpopulieren. Jan Nijenhuis, wonende aan de Zegendijk, stelde er een wei voor ter beschikking. "Van weidegrond naar gewijde grond, hoe mooi wil je het hebben?", vertelt een zichtbaar trotse Jos Kolkman, "De bomen zijn nu nog klein maar over een paar jaar kun je letterlijk in een kathedraal van imposante bomen rondlopen. Helemaal omgeven door levend groen, luisterend naar het mystieke ruisen van de bladeren geeft dat een hele bijzondere, bijna spirtiuele ervaring."

Met de Groene Kathedraal is ook een begin gemaakt van een nieuw soort kunstroute in Zieuwent. Mede-initiatiefnemers van stichting Distelkring, Maddy Hulshof en Mieke Stortelder lichten toe: "Op de jaarvergadering van Zieuwents Belang kwam uit het Dorpsplan 2105-2025 naar voren dat de inwoners van Zieuwent graag weer een kunstroute wilden. Dat idee sprak ons direct aan maar anders dan met de vorige route wilden we nu duurzame kunst creëren die onderdeel uitmaakt van het landschap en daar als het ware in opgaat. Als je het ziet, is dat mooi. Maar ook als je bijvoorbeeld alleen maar rijen imposante bomen ziet, is dat ook goed." Aanpakker Jos liet er geen gras over groeien en zag zijn kans. Samen met Maddy en Mieke richtte hij de stichting op en ging men op zoek naar grond voor het project.

Het drietal kwam in contact met Jan Nijenhuis, die bezig was een wandelpad over zijn grond te maken. Jan reageerde enthousiast op het plan om de plannen en krachten te bundelen. Toen ook de gemeente zeer welwillend tegenover de plannen stond en er zelfs financieel aan bij wilde dragen, stonden alle seinen op groen en werden kunstwerk en wandelpad in no time gerealiseerd. Al kostte het precies op de centimeter nauwkeurig uitmeten van de populieren natuurlijk wel even tijd.

De Groene Kathedraal is het startpunt van een nieuwe wandelroute over de grond van Nijenhuis en een aantal andere grondeigenaren. Anders dan de strak aangeharkte Zieuwentse kerkepaden is het Kienebanepad meer een soort struinpad. Jan Nijenhuis gaat in het gezelschap voorop in de tweeëneenhalve kilometerlange tocht dwars door de weide, over in ongebruik geraakte doorsteekjes naar verstilde meertjes en verscholen plekjes in het bos. Zo'n dertig genodigden luisteren geboeid naar de verhalen over het ontstaan van dit landschap. Een enkeling weet zich nog te herinneren hoe ze vroeger leerde schaatsen op het bosvijvertje. Of bij welke boom er met de buurkinderen werd afgesproken, 'Dan hoefden we geen van allen ver te lopen'.

Anders dan gebruikelijk is het na de wandeltocht tijd voor de officiële openingshandeling door de kleinkinderen van Jan. Rens en Tess wonen in Vragender en hadden daar eerst nog een wagen voor de optocht af te bouwen. Samen met opa mogen zij de informatieplaquette onthullen. Jan wordt op zijn beurt verrast met een luchtfoto van de Groene Kathedraal, geschonken door stichting Distelkring. Iedere tien jaar krijgt Jan opnieuw zo'n foto, belooft Mieke Stortelder namens de stichting, zodat de ontwikkeling van het levende kunstwerk goed te volgen is.

Daar wilden een paar toevallige passanten niet op wachten; toen het gezelschap richting de borrel ging, waren zij al aan de nieuwe wandelroute begonnen.

reageer als eerste
Meer berichten