Democratie en Ochlocratie

Het laatste feestje van Democratie werd een fiasco. Alles wat hij vreesde, kwam uit. De grootste schreeuwers bepaalden de sfeer, alles stond stil en iedereen die aandacht nodig had, werd aan zijn lot overgelaten. Ter zijner verdediging: Democratie had het zien aankomen. Hij was met stille trom door de achterdeur vertrokken. Vlak voordat de deur dichtviel, was Ochlocratie, zijn Evil Twin, naar binnen gesneakt. Niemand had het door.

Jarenlang was het een goed feest geweest. Het had allerlei mensen samengebracht. Zolang iedereen zich verantwoordelijk voelde voor het feest en voor elkaar, kon er over alles gesproken worden. Het feest was voor iedereen en iedereen was voor het feest. Het organiserend comité werd gekozen en deed haar best obstakels te overwinnen en besluiten uit te leggen. Soms met veel succes, soms met minder. Dan mocht een ander het proberen. Soms kon er meer, soms kon er minder maar altijd werd er gedanst en gesjanst, geluisterd en gesproken. Zo waren de feestjes van Democratie: ieders belang boven eigenbelang; verbondenheid door verschil.

Maar niets is voor eeuwig. De eerste generaties die het feest vierden waren allang dood. Het voelde niet langer bijzonder. Men was vergeten hoe het ooit was begonnen. Sommigen begonnen het als hun feestje te beschouwen, vonden dat ze meer gelijk waren dan de ander. Dat ze recht hadden op meer hapjes en meer drankjes. En dat het nooit minder mocht en altijd meer moest ook al kon dat allang niet meer. Het organiserend comité had dat opgepikt en ging erin mee.

Ochlocratie leek als twee druppels water op Democratie. Het verschil: Democratie was er voor iedereen, Ochlocratie was er voor de macht. En omdat Democratie was afgedropen, kon Ochlocratie de macht ongemerkt overnemen. Grimlachend zette hij de muziek hard, zodat niemand elkaar nog kon verstaan. Sommigen dropen af, anderen zetten het op een schreeuwen. Het organiserend comité bestond alleen nog maar uit Ochlocraten, mensen die altijd vonden wat de schreeuwers vonden. En omdat de Ochlocraten hun beloftes niet waar konden maken, gaven ze anderen de schuld. Zo begon het schrikbewind van Ochlocratie: de terreur van de onderbuik.

Zo is het nu. Het feest is een bacchanaal, de feestzaal stort in, alles mag op en iedereen die bezwaar heeft, moet weg. Dus moeten de Ochlocraten weg. Ze zijn te herkennen aan gebrek aan leiderschap en visie, aan onmogelijke beloftes en falend beleid. Hun mislukkingen wijten ze aan De Ander. Ook poken ze verontwaardiging op en zullen ze nooit pogen een vuurtje te doven. Verder wenden ze voor Het Volk te vertegenwoordigen. Dat is een leugen, alleen al omdat ‘Het Volk’ niet bestaat. Stem niet op hen. Misschien druipt Ochlocratie dan af en wordt het weer het feest van Democratie.

ivargierveld@hotmail.com