Unsolved
Opinie ColumnsDe wind gierde om het enige verlichte huis in de verlaten duinen. Binnen zaten negen mannen bij het haardvuur. Vijftigers. Allen in kersttrui. Ze praatten, lachten, speelden een spelletje en dronken een biertje. Eerder hadden ze fietsend tegen de storm, verkleumd maar goedgemutst, het huis bereikt. De namen onderweg - Bornholm, Kaard, Midsland - deden Scandinavisch aan. Het was het perfecte decor voor een Deense misdaadserie. Een moord misstond er niet.
Ik was voor het eerst op Terschelling. Ik was überhaupt nog nooit op een van de tv-tasjes geweest. Ons jaarlijkse vrienden-van-de-middelbare-schoolweekend was me dierbaar. Ooit groeiden we samen op. Nu leefden we uiteenlopende levens maar werden we één weekend per jaar samen ouder. Ik genoot. Dat ik niet bij de allereerste voetbalwedstrijd van mijn zoon kon zijn, vond ik vreselijk. Twee nachten zonder gezin was sowieso erg lang. Maar in deze filmische omgeving nam het hier-en-nu snel bezit van me en de dreigende deadline van weer een column verdween voorbij de grenzen van dit, in de tijd gevangen, weekend. Ook gleed de zwaarte van de echte wereld van me af.
Dat was maar goed ook. De ellende die ons de laatste jaren overspoelt, is zo overweldigend en bedreigend dat het soms prettiger is m’n kop in het zand te steken. En ook als stukjesschrijver vraag ik me af of het niet beter is me te beperken tot al het geweldigs dat zich afspeelt in onze mooie gemeente. Of het wel wenselijk is commentaar te leveren op politici die parallelle werkelijkheden creëren en zich laten leiden door eigenbelang en vriendjespolitiek. En of ik de racistische drek die, aangemoedigd door professionele opruiers, uitgestort wordt over echte mensen met echte levens die gevlucht zijn voor oorlog en geweld, niet moet negeren. En of ik moet zwijgen over de bedreigingen die bestuurders en ondernemers krijgen die een poging doen verantwoordelijkheid te nemen. Misschien wel. Want inderdaad, we hebben een mooie gemeente, een best wel mooi land. Misschien zelfs een mooie wereld. Het probleem is dat op te veel plekken lelijke mensen de dienst uitmaken.
De inhoud van m’n stukje was van later zorg. Nu zat ik hier met vrienden, allen relatief fit en gezond; allen gelukkig voor zover geluk bestaat. Op het strand hadden we, met onze kop in de wind, alles besproken wat er echt toe deed: de liefde, de vriendschap en de ouwemannenkwaaltjes. Nu speelden we Unsolved, een ingewikkelde whodunnit met een landkaart als een eiland, bewijsmateriaal en verhoorverslagen. Wie heeft sekteleider Johannes Pieters vermoord? Het was moeilijk. Wij, zelfverklaarde wijze, maar nu gefrustreerde mannen in kersttrui, kwamen er niet uit.
Hitster dan maar. Never alone, With a little help from my friends, Gimme hope Jo’anna, Alive. De jaartallen en artiesten konden ons gestolen worden. Onze oude stembanden deden het nog prima.
