Ma Zand has left the building

Moeder Zand zit sinds enige tijd in een instelling. Een beetje de ‘betere’. Er is niks mis met wat ongelijkheid als het je eigen verdienste is. Het gaat om gelijke kansen, niet om gelijke uitkomsten.

Het is een soort studentenhuis voor (niet-)studenten op leeftijd. Maar dan natuurlijk veel netter. Ook doordat er personeel is voor de afwas, de was en de rest van de service (zo heet het op de factuur).

Minder seks en drugs en rock’n roll, meer rummicup en advocaat en Willeke Alberti. En ook wel Elvis, dus toch. Tenslotte zou die als hij echt dood zou zijn inmiddels 90 zijn als hij nog geleefd had (lees deze zin rustig nog eens.)

Het zijn de helaas steeds minder glanzende golden girls en een paar boys, helaas sinds kort één minder.

Ze heeft een huis achtergelaten dat te groot was. Niet achtergelaten vanwege schuldgevoel over te ruim wonen en om starters een kans te geven. Welnee, fuck that, zou ze zeggen als ze Engels had gehad op school.

Met het leeghalen van een huis kom je allerlei herinneringen tegen. Emo-archeologie. Foto’s (afgedrukte, heel vintage). Was ik ooit zo jong? Ik was toen jonger dan degene die altijd veel jonger blijft dan ik nu is. De rekensom in mijn hoofd klopt niet met mijn gevoel, maar ik kan helaas goed rekenen.

Niks blijft hetzelfde, maar je ziet de geniepige verandering nooit van dag tot dag. Je merkt nooit dat iets langzaam uit je handen glipt tot je omkijkt en al nauwelijks meer kunt zien waar op je pad het is blijven liggen.

Ik vond ook een fotolijst met een foto waarop mensen die ik absoluut niet herkende. Waarschijnlijk de foto die erin zat bij aankoop destijds, contant betaald met guldens. Een gelukkig gezin - vader, moeder, zoon, dochter - met haren zoals je ze tegenwoordig niet meer gekamd ziet. Hoe zou het met die modellen zijn? Misschien zitten pa en ma inmiddels ook wel in een instelling, en zijn broer en zus ergens een woning aan het leeghalen.