Corrie en de krekels
OpinieCorrie en de krekels
Corrie viel tegen afgelopen maandag. Of mee, zo kun je het ook zeggen. Ik hoop natuurlijk ook niet op een storm die schade of laat staan persoonlijk letsel veroorzaakt, maar een beetje gezellige overlast had ik wel leuk gevonden. Een flinke storm die geen onderscheid maakt, een gezamenlijke vijand. Maar aan de andere kant ook een storm die de grotere speekseldruppels wel over ruim anderhalve meter krijgt.
Aan de kust, in de Randstad hield ze veel steviger huis, maar hier was ze vrij mild, die Corrie. Een beetje Achterhoeks, neet te hoog van ‘n toorn blaozen en veural neet te hard.
Dat ik iets stevigers had verwacht van Corrie, komt ook wel omdat ik die naam associeer met een ‘tante’ (geen biologische tante, maar een buurttante) van mij vroeger. Een heel aardig mens, maar ook strabant (mooi woord hè) met een zware stem. Ze is enkele jaren geleden overleden en ik droomde dat ze als storm Corrie nog even kwam laten zien dat ze er nog steeds is. Niet gevaarlijk, maar wel pittig.
Ze was trouwens niet beroemd genoeg om een storm naar haar vernoemd te krijgen, storm Corrie is vernoemd naar Corrie van Dijk, destijds de eerste vrouwelijke meteoroloog van de KNMI. Dat staat op internet, dus dan zal het wel waar zijn.
De schade van storm Corrie viel dus mee, landelijk rond de 10 miljoen euro. Dat kan Slijmbeurs Sywert in zijn eentje betalen. Want huilen is voor hem te laat.
En met dit bruggetje over de Slinge kom ik bij een andere Corry (met een y) waar ik door het stormpje aan moest denken: de zangeres Corry Konings. Er gaan uren voorbij dat ik niet naar haar muziek luister, maar op een of andere manier is er na een aantal verhuizingen op onze zolder een elpee terechtgekomen van Corry en de Rekels. Een heerlijke hoes met een keurig poserende band met in het midden de zangeres Corry. Ik kreeg onmiddellijk heimwee naar een vorig leven dat ik niet feestbewust genoeg heb meegemaakt: quikstepjes op de dansvloer, sigaretten in een wijnglas op tafel en Corry en de Rekels in het parochiehuis.
En tussen die quicksteppende paartjes ontwaarde ik plotseling mijn vader en moeder en buurttante Corrie met haar man. En toen werd ik wakker - niet van de storm - en besefte ik dat er van die vier nog maar één in leven is. Door het open klapraam hoorde ik krekels. Vreemd, want het is eigenlijk nog niet warm genoeg voor getjirp. En ik dacht: het zal toch niet ...