Kinderburgemeester

De donkere dagen voor kerst zijn pittige dagen. Iedereen is druk, iedereen is chagrijnig. Nou ja, ik ben dat. Dat ik hetzelfde meen te zien in mijn omgeving, is vast pure projectie. Gelukkig bracht mijn optimistische, tienjarige dochter licht. Het was haar opgevallen dat veel gemeentes een kinderburgemeester hebben maar dat in Oost Gelre alleen volwassenen de stem van de jeugd vertegenwoordigen. Daar moest verandering in komen. Dus klom ze in de pen. Een uurtje later deed ze haar brief aan de burgemeester op de post en een paar weken later zaten we op uitnodiging van onze eerste burger op het gemeentehuis in Lichtenvoorde. 

Een kinderburgemeester zat er nu even niet in, vertelde de scheidend burgemeester. Er waren eerdere pogingen geweest en ze wilde niet over haar ambtelijk graf heen regeren. Haar opvolgster zou die handschoen ongetwijfeld oppakken. Om toch te laten zien dat het haar ernst was, had ze mijn dochter uitgenodigd een middag mee te lopen. En dus verdwenen de dames in de werkkamer van de prima inter pares voor een tête-à-tête waarna ze samen de verdere werkdag zouden beleven. Trots nam ik plaats in de kantine met een kopje koffie en een krantje om de tijd te doden. Al bladerend las ik over het Haagse gekonkel. Het chagrijn keerde snel terug.

De grootste konkelaarster was inmiddels het middelpunt in de formatie van een minderheidskabinet. Alhoewel: een uiterst rechts meerderheidskabinet lijkt waarschijnlijker. De populistische politica die graag zaken doet met extreemrechtse partijen, krijgt immers maximaal loon naar blokkeren en zal ongetwijfeld een manier vinden de gasborende partijhopper Joost aan tafel te krijgen. Met hem erbij zal het een eitje zijn ook in de toekomst gewoon zorg te dragen voor het wel van enkelen dat betaald kan worden met het wee van velen. Winnaar Rob wil immers zo graag Minister-President worden dat zijn verkiezingsleus Het kan wél inmiddels meer weg heeft van een kroegweddenschap met studievrienden dan van een belofte van hoop en verandering aan het volk. ‘Bijna M-P, dat tientje zijn jullie kwijt.’

Na een half uurtje werd ik gewekt uit mijn zwartgallige dagdromen. Mijn dochter had de burgemeester overspoeld met een vragenwaterval en wilde nu dat ik me bij hen voegde voor de naturalisatiedag. Graag. En zo belandde ik in een zaal vol trotse mensen die, de oorlog ontvlucht of de liefde achterna gereisd, bij monde van een soepel pratende burgemeester en uit handen van een sprankelende dochter, het Nederlanderschap ontvingen. Het was de laatste naturalisatiedag van een scheidend burgemeester in vorm, wellicht de eerste van een kinderburgemeester in spé. 

Iedereen was vrolijk. Mijn dochter speldde klompjes op bij de nieuwbakken Nederlanders en straalde van oor tot oor. Dus ik ook. Zo werd het toch nog licht. Dat kon ik gebruiken.

Ik wens iedereen een licht en liefdevol kerstfeest.

ivargierveld@hotmail.com