Je gender zal me worst wezen, je ragout niet

De discussie ging weer eens over de vraag of transvrouwen thuishoren in vrouwensport. Dit keer omdat de dartbond besloot dat ze niet meer mee mogen doen met de vrouwencompetitie. Het biologische voordeel zou te groot zijn. Zelfs in een cafésport als darts.

We zaten in een Oost Gelrese uitspanning — dat woord doet me denken aan een schilderij van Claude Monet — waar gemengde teams stonden te gooien. Mannen, vrouwen, iedereen door elkaar. Eventuele transvrouwen hadden gewoon mee kunnen doen, maar ik zag ze niet. En ze zijn toch altijd wel te herkennen, al ontkennen ze dat zelf nogal eens. Maar op dit niveau hadden ze prima mee kunnen gooien voor de niet-prijzen.

Opvallend trouwens: het gaat in dit soort discussies nooit over transmannen. Hoe zou dat toch komen?

Maar zoals dat gaat, verschoof het gesprek al snel naar iets dat ons wél direct raakt: de prijs van consumpties. Een euro per bitterbal is tegenwoordig de referentie. Acceptabel als het een ambachtelijke bal is, maar er zijn uitspanningen — ook in Oost Gelre — waar het fabrieksballen zijn. En de uitbaters om wie het gaat, weten dat heel goed. Je gender zal me worst wezen, maar je ragout raakt me.

Later op de avond werd het gesprek zwaarder. Wat zijn er toch al veel mensen dood. En wij zijn de rest, die bier drinkt in het café. Zoals De Dijk ooit zong. Nu weer een oude muzikant hier, een tv‑icoon daar.

Sonja Barend overleed. Ze verscheen even op het tv‑scherm zonder geluid. Conclusie aan de bar: mooie vrouw vroeger, maar de heiligverklaring was wat overdreven. Hoe we dat wisten zonder geluid — God mag het weten — maar Joost vond het ook. De helft van de darters had trouwens nog nooit van haar gehoord. Wel van Kate Bush. Vreemde dingen.

En zo werd het de laatste ronde. Iedereen drinkt, iedereen lacht, niemand denkt aan de wereld op straat, maar alles is weg als het licht aangaat. 

Waar staat mijn fiets eigenlijk? Een damesfiets, trouwens. Ik ga hier zo rechts, morgen gezond weer op.