Buitenspel

Een opiniestuk van over inspraak Harrevelders, vertrouwen en behoorlijk bestuur

Vanuit oprechte betrokken- en bezorgdheid schrijf ik dit stuk. Dit doe ik vanuit mijn visie op de maatschappelijke gevolgen van immigratie en de betrokkenheid bij onze (Harreveldse) gemeenschap.

Ik hecht er waarde aan om éérst te zeggen, dat dit niet gaat over immigranten, dit gaat níet over asielzoekers/na-reizigers of mensen met een andere kleur, taal of cultuur. Dit betoog handelt over transparantie en democratie.

In Harreveld zijn we gewend om voor elkaar en voor anderen (jeugdzorg) te zorgen. Voor ons (mijn echtgenoot Jack en ik) telt élk mens.
Wij wonen 15 jaar in Harreveld.
Wij dragen graag ons steentje bij aan de maatschappij vanuit ons hart, (primair) maar ook vanuit onze expertise (secundair). In ons professionele werk, maar ook in de vrijwillige taken die we op ons nemen voor de gemeenschap. Van betekenis zijn maakt ons gelukkig. De ander horen en zien, is waar het in onze ogen om gaat en waar elke verbinding mee start.

Dit schrijven gaat om inwoners van Harreveld die in principe denk ik niet tegen opvang van vluchtelingen zijn. Het gaat om inwoners van Harreveld die geconfronteerd worden met blijkbaar al genomen besluiten die direct impact hebben op de leefomgeving.

Een college dat blijkbaar allang in gesprek is met het COA, hierover niet heeft gecommuniceerd met betrokkenen, de besluitvorming níet afhankelijk maakt van de inbreng van de Harrevelders o.a. op de informatiebijeenkomst Gemeente 30 juni a.s., zo’n college ondermijnt elke vorm van democratie en raakt mij persoonlijk.
Als mensen zich vervolgens hierover uitspreken, en horen, ‘je bent aan het framen’ is dat een onterechte opmerking. Niets, maar dan ook niets is minder waar in deze.

Het gevolg daarvan kan zijn dat hierdoor heel veel mensen hun zorgen niet meer (durven te) uiten. Óf het roept zoveel weerstand op, dat onrecht, dat we ongewenste demonstraties en acties krijgen. En dat betekent niets meer en niets minder dat elke vorm van constructieve dialoog/communicatie is verdwenen. Dat is momenteel de situatie.

De frustratie onder de Harrevelders is groot. We voelen ons in de steek gelaten. Het is ook de vraag waarom de overige raadsleden tot nu toe maar mondjesmaat op gaan staan? Kan iemand dat uitleggen?
Als wij op lokaal niveau hierover geen constructieve dialoog kunnen voeren, wat blijft er dan over?
Ik denk dat het niet terecht is dat we nu vanuit Gemeente horen: ‘de Harrevelders willen niet in gesprek’, want dat willen ze wél.
Wees je bewust dat angst hier een rol speelt, het is een kunst om door de frustratie heen te kijken. Het is voor mij niet te bevatten dat deze professionaliteit er blijkbaar niet is.

Een heel klein maar persoonlijk voorbeeld wil ik hier graag aanhalen. Op maandagochtend jl. de 22° juni had de burgemeester mevrouw Gea Hofstede in haar mailbox een mail van mij. Tot op vandaag, vrijdag de 26°, is er geen bevestiging van de mail, noch een
inhoudelijke reactie. Als er niet eens een bevestiging volgt, (hoe moeilijk is dat, ook al is het met de mededeling dat het antwoord even op zich laat wachten) dan spreken we niet met elkaar.
En het gevolg is dan dat we ons niet gehoord of gezien voelen.

Er speelt meer in deze wereld dan wij met elkaar kunnen oplossen. Maar als we bereid zijn om samen gedeelde waarden te vinden in het gesprek, dan beginnen we ergens. Dan kunnen we vervolgens kijken hoe we dit op gaan lossen.
Als je dat als college/raad niet van plan bent, (want tot nu toe is dát wat blijkt) dan mag dat eerlijk gezegd worden. Daar heeft elke inwoner recht op. In elke communicatievorm wordt hier tot nu toe omheen gedraaid, of wordt door de manier van communiceren de niet scherpe lezer op een verkeerd been gezet. (Brieven, raadsvergadering)

Het gaat niet alleen om een AZC of nareizigersopvang. Het gaat eerst al om een landelijk asielbeleid dat niet functioneert en veel te wensen overlaat. En dat asielzoekers of nareizigers uiteindelijk in Nederland terechtkomen omdat wij dit nou eenmaal hebben verankerd in de wetgeving, dat is wat het is. Het falende landelijke asielbeleid wil ik in dit betoog achterwege laten. Ik wil het voor nu bij de situatie in Harreveld houden.

De kern van het probleem is hier de ondermijning van de democratie, geen participatie en geen eerlijke en oprechte woorden vanuit het college van B en W naar de inwoners van Harreveld.

In mijn werk houd ik me onder andere bezig met mensen met diverse problematiek. Als mensen angst, gevaar, verlies of onzekerheid voelen, gaan we vechten, vluchten of we bevriezen, dat wordt als vanzelf aangestuurd vanuit ons autonome zenuwstelsel.

Als er vanuit de overheid een brief komt dat we moeten rekenen op stroomuitval, gaan mensen hamsteren, accu’s kopen, overvloedig eten in huis halen. Wat ik hiermee wil zeggen is dat angst menselijk gedrag verandert. En in tijden van crisis handelt daarom bijna niemand meer vanuit de reden.

Als inwoners het gevoel hebben, ouders het gevoel hebben dat de veiligheid in het gedrang is, dan roept dat angst en weerstand op. Of die angst statistisch terecht is of niet, doet er in deze niet toe. Die angst is er en daar moet je iets mee.
En wanneer inwoners vervolgens het gevoel krijgen dat alles allang besloten is en de Gemeente een informatieavond organiseert op 30 juni a.s. waar men zorgen mag uiten en vragen mag stellen, maar het besluit al genomen is, wat hebben dan woorden als participatie of democratie nog voor inhoudelijke zin?
Dat maakt dat Harrevelders zich niet serieus genomen voelen door Burgemeester en Wethouders. En dan ontstaat het tegenovergestelde, het gevoel van angst en onveiligheid wordt enkel groter.
Daar ligt een grote verantwoordelijkheid voor het lokale bestuur.

Het antwoord: ‘wij moeten aan onze taakstelling voldoen, en er is nog geen besluit, dat volgt na de zomer pas’, kan wat mij betreft regelrecht uit een sprookjesboek van Hans Christian Andersen komen.
De gemeente hoort vanuit landelijk beleid wetten uit te voeren. Maar die wetten zijn bedoeld om ons te helpen. Niet om elkaar uit het oog te verliezen. Ook de spreidingswet is bedoeld om de lasten gezamenlijk in Nederland te dragen.

Ik pleit bij deze bij de Burgemeester en wethouders, en overige raadsleden eenvoudig voor: Luisteren zonder oordeel, sta open voor de werkelijke en oprechte zorgen die zich achter de angst en frustratie bevinden in Harreveld én wees bovenal oprecht en transparant.

Als onze gemeente met droge ogen zegt dat de opvang van 200 nareizigers in een kern van 750 inwoners, opvang naar draagkracht is, zonder dit te onderbouwen met bijvoorbeeld een onafhankelijk draagkrachtonderzoek, is het vertrouwen ver zoek. Vaders, moeders, kinderen, elk individu moet worden gehoord en gezien in een gemeenschap.

In Harreveld kennen we noaberschap, en zorg voor elkaar. We verliezen elkaar in Harreveld niet uit het oog. Dat is mijn persoonlijke levensinstelling. We hoeven het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar we komen er door te praten altijd uit.

Misschien wil de Gemeente daar een voorbeeld aan nemen.

De acties die nu plaatsvinden vanuit de gemeente zijn enkel acties tot ‘damage control’, ik ben overtuigd dat zolang we niet gehoord en gezien worden, je tot in eeuwen door kunt gaan met damage control, maar nooit vertrouwen en een open dialoog zult bereiken.

Tot slot wil ik zeggen dat ik hoop blijf houden. Dat we weer echt met elkaar in gesprek komen en naar de kern van het probleem durven kijken. Met dit schrijven probeer ik daar een persoonlijke bijdrage aan te leveren.

Anja Oude Geerdink
Harreveld