Halve haan
Opinie Columns‘Enjoy your food.’ De serveerster in het shabby eetcafé zette me een zompige halve haan met een klodder barbecuesaus en te lang gefrituurde patat voor. Ik doodde de tijd tot de Jack the Rippertour in Whitechapel, een prachtige, multiculturele wijk in Londen, zou beginnen. Twee leerlingen onderzochten of de voortvluchtig gebleven femicidepleger avant la lettre wél gepakt zou zijn als de moorden niet in 1888, maar nu waren gepleegd. De tour was een puzzelstukje in hun zoektocht. En ik moest mee, als de volwassene die tere scholierenhartjes moest beschermen tegen de heftigheid van het bloedige verhaal en dito foto’s. Dat deed ik graag. Een weekje Londen is geen straf. Zeker als het van uw belastingcenten is. Waarvoor dank.
Food, contempleerde ik. Deze loze caloriebom die de maag vult maar het lichaam teistert moest dus voor voedsel doorgaan. Pure vleeslust was het, meer niet. Ik moest denken aan mijn 11-jarige dochter die een uur tijdsverschil verderop voor de duizendste dag op rij geen vlees at. Hoe lekker zij het vroeger ook vond; op een willekeurige dinsdag in de winter van 2024 was het voor haar genoeg. Wij mishandelen en vermoorden jaarlijks miljoenen jonge dieren om onze vleeslust te bevredigen. Daar wilde zij niet meer aan meedoen. En dat besluit bleek geen kindergril te zijn die in frituurwalm opging bij de eerste de beste frikadel speciaal die haar voorgeschoteld werd.
Toch zeg ik niet meer dat ze vegetariër is. Taal doet ertoe. Ze is lief, grappig, heeft kennis van de wereld en is het mooiste meisje erop. En ze is ook een prepuber en (dus) eigenwijs. En ja, ze eet vegetarisch. Daar ben ik trots op. En ook ben ik haar dankbaar omdat ik erachter ben gekomen dat je de meeste gerechten ook prima kunt maken zonder een achter een onzinkeurmerk verstopt stukje dierenleed. Maar dat is het dan ook. Hoe graag sommigen er ook ongemakkelijke grapjes over maken, voor haar is het normaal. Haar eetgewoontes definiëren haar niet. Ze ís geen vegetariër.
Taal doet ertoe. Over onze liefdesvoorkeuren zou ook niemand een oordeel moeten hebben. Toch is het kennelijk steeds droeviger gesteld met de homoacceptatie in Nederland. Maar waarom acceptatie? Wat valt er te accepteren? Je kunt ook geen bomen accepteren, vogels, water of de tijd. Je kunt wel haatdragend zijn of bang voor je eigen gevoelens. De homoacceptatie daalt niet; de homohaat stijgt. Zo daalt ook de vreemdelingenacceptatie niet; wel worden we steeds racistischer. En ook beleeft de hang naar de klassieke rolverdeling geen revival. Nee, het is toch echt vrouwenhaat die stijgt.
Snel zette ik m’n tanden in de op een houten bacteriehemel gepleurde halve haan. De toer over de godfather van de moderne vrouwenhaters begon bijna. ‘Enjoy feeding your pathetic meat addiction’. Dat had de serveerster me moeten toewensen. Taal doet ertoe. En taal zou, zeg maar, ons aller ding moeten zijn.
